و اندر ازل تو را اين قسمت كرد ، و چون پديد آمدى اهل گردانيد و چون اهل گردانيد توفيق داد . چون نظارهء منت وى كردى حق بين باشى ، مخلص باشى ، آن گاه بر تو شكرى نو واجب گردد كه تو را توفيق شكر داد ، اندر زير نظارهء منّت چنان بمانى كه به ديدن خويشتن و عمل خويشتن نپردازى . پرسيدند : عمل خالص كدام است ؟ گفت : آن كه از آفت‌ها بيرون آيد و سلامت يابد ، يعنى آفات تباه كنندهء عمل يا عُجب نفس است يا رياى خلق يا طمع عوض است يا ديدن عمل است كه هر يكى از اين آفات طاعت هر دو كون را ويران گرداند ، چون از اين آفات بيرون آيد آن گاه خالص باشد . عمل خالص آن باشد كه نه ملك بداند تا بنويسد و نه شيطان بداند تا آن را تباه كند و نه نفس بداند تا عجب آرد و آن انقطاع بنده باشد به خداى عزّ و جلّ و رجوع كردن به خداى تعالى از فعل خود .